Kate Ryan over het verlies van haar mama: 'Superraar om te beseffen dat ik ouder ben dan m'n mama ooit geworden is'

Al acht dagen lang laat de crew van 'Over De Oceaan' zich leiden door de wind op de Atlantische Oceaan. Zonder contact met de buitenwereld leeft de bemanning in haar eigen cocon: De Lunous.
Om toch even een vertrouwde stem te horen, maakte elk bemanningslid een persoonlijke podcast met boodschappen van vrienden of familie. Timon trok daarvoor naar drie vriendinnen van Kate Ryan. In een openhartig gesprek vertellen ze over haar internationale carrière, de woelige start van haar muzikale parcours en het grote verlies van haar mama. 'Om op 18-jarige leeftijd je mama te moeten afgeven, dat wil je niet meemaken', vertelt één van haar vriendinnen. Kate Ryan verloor haar mama, op dat moment 43 jaar, aan kanker. 'Die aftakeling was heel heavy om te zien. Ik dacht altijd dat mij hetzelfde zou overkomen. Maar plots ben je zelf 44 jaar en besef je dat je ouder bent geworden dan je mama ooit is geweest. Dat is superraar. Dan besef je pas hoe jong ze eigenlijk was.'
De bemanning nadert de mythische evenaar, met onderweg nog geen enkel spoor van de buitenwereld. Tot Timon plots roept: 'Land ahoi!' Uit het niets verschijnt er land aan de horizon en duiken enkele rotseilandjes op uit het water: de Sint-Pieter-en-Sint-Paulusrotsen. Het zijn de toppen van een uitgestrekte onderzeese bergketen die net boven het wateroppervlak uitstijgen. 'Daar zitten één of twee Brazilianen op, die daar conservator zijn en onderzoek doen', legt Willem uit. 'Het is gek om eens iets anders te zien dan elkaar, de boot en het water alleen', zegt Lynn.
De beruchte Doldrums laten zich voelen. Na een stevige squall, met veel wind en regen, komt De Lunous terecht in een bijna complete windstilte. De wind is volledig weggevallen, dus wordt de code zero gehesen: een groot voorzeil dat zelfs het kleinste zuchtje wind opvangt. 'Maar zelfs voor de code zero is er te weinig wind', stelt kapitein Tom vast. 'Ik denk dat het nu zo'n vijf knopen wind is. Moest dat zeven, acht of negen knopen zijn...' Maar de wind laat het afweten. 'De Doldrums hebben ons te pakken! Die windstilte is zoiets raars', zegt Timon. 'De oceaan lijkt nu vooral op een enorm meer, helemaal vlak. Het is mooi, prachtig, maar ook wel beangstigend. Het voelt niet alsof we vooruitgaan, maar alsof we hier gewoon liggen te dobberen.'
'Over De Oceaan', zondag 22 november om 20.00 uur bij Play.













