'Het Huis' met Julie Vanloo: 'Ik wil niet meer in valiezen leven'

Belgian Cat Julie Vanloo is de vierde gast van Eric Goens in 'Het Huis'. De 33-jarige West-Vlaamse basketbalster groeide uit tot een van de bekendste gezichten van het Belgische basketbal, werd twee keer Europees kampioen en maakte haar droom in de WNBA waar.
Maar wie is Julie Vanloo wanneer ze van het basketbalplein stapt?
Julie Vanloo heeft een grote mond, een groot hart en een nog grotere carrière. Maar achter die zelfverzekerde verschijning zit een vrouw die onderweg flink wat obstakels heeft moeten overwinnen: momenten van twijfel, verdriet en de voortdurende druk om zichzelf te bewijzen. Wat schuilt er achter de mondige, energieke façade? In 'Het Huis' leren we de echte Julie Vanloo kennen.
One team
Dat de Oostendse een van de grootste sterren van het Belgische basketbal zou worden, stond in de sterren geschreven. Vanaf haar vierde dribbelde ze door het huis, maakte ze indruk op iedere trainer en verloor ze amper een jeugdwedstrijd. Tijdens haar kinderjaren staat het leven van Julies ouders dan ook volledig in het teken van de nog prille basketbalcarrière van hun dochter. Papa Philippe is shirtsponsor, mama Fabienne is ploegverantwoordelijke en wanneer Julie tien is, kopen ze zelfs een appartement in Ieper om er de weekends door te brengen.
'Ik moest toen meedoen met de miniemen, kadetten en eerste ploeg en had soms drie matchen per weekend', vertelt ze. 'Door in Ieper te overnachten was ik fit voor de matchen, verloren we niet te veel tijd in de auto en kon ik ook mijn huiswerk deftig doen. En dat was belangrijk voor mijn mama. Mijn ouders deden dat ook niet allemaal met de hoop dat ik prof of Belgian Cat zou worden. Ze zagen hoe goed ik was, hoe graag ik dat deed en vonden het belangrijk was dat hun kind met iets goeds bezig was. Mijn ouders hebben me nooit gepusht. Zij hebben me nooit aangeraden om naar Ieper te gaan, ik wou dat.'
Er zijn weinig kinderen die hun ouders zo dankbaar zijn als Julie. Eric tovert een stapel brieven tevoorschijn waarin kleine Julie haar ouders vele malen bedankt. 'We waren one team en hebben alles samen bereikt. Ook voor hen is het soms pijnlijk, omdat ze weten wat we ervoor opgegeven hebben. Toen ik de WNBA moest verlaten, zei ik dat dat niet erg was. Ik ben er geraakt op mijn 31ste, dat is beirechic. Maar zij vinden dat ik het verdien om daar nu nog steeds te spelen. Ze begrijpen niet waarom dat altijd met mij gebeurt. Ik vind het soms erger voor hen dan voor mij. Zij zien nu meer af dan ik', vertelt een geëmotioneerde Julie.
Dramatische toelatingstest
Julie maakte pas op haar 31ste de grote oversteek naar de Verenigde Staten, al had dat ook in het begin van haar carrière gekund. Op haar achttiende kreeg ze een telefoontje van Iowa State University. De universiteit wou Julie voor het collegebasketbal. Maar voor ze naar de Amerikaanse unief mocht, moest ze wel voor een SAT-test, een toelatingstest, slagen. 'But Julie fucked up', lacht ze. 'Ze zeiden dat ik daarvoor niet hoefde te studeren. Dat examen was ’s morgensvroeg in Brussel. Ik kwam aan, zag iedereen met een dik boek rondlopen en dacht: ‘huh, moest je daarvoor studeren?’ Ik kreeg een examen wiskunde en Engels, zag die vragen en snapte er geen snars van.'
Julie beseft dat er maar een mogelijkheid is om haar Amerikaanse droom waar te maken: spieken. 'Schuin voor mij zat er een kerel die de meerkeuzevragen invulde alsof het niets was. Ik had een perfect zicht op zijn examen en deed hem na. Op de laatste pagina moest je een tekst over een cartoon schrijven. Maar bij hem stond een olifant op het blad en bij mij een giraf. Ik besefte dat we twee verschillende examens hadden en dat het om zeep was.' Het examen was een ramp en de Amerikaanse droom werd noodgedwongen opgeborgen.
De eeuwige constante in de carrière van Julie Vanloo is dat er minstens evenveel deuren dichtgaan als er opengaan. En ze gaan vaak dicht. 'Ocharme ons Julie' is dan ook het gevoel dat bij vele Belgen leeft. 'Maar dat gevoel heb ik zelf niet. Ik denk dat de mensen 'Chapeau Julie, ze heeft al veel tegenslagen gehad, maar geeft niet op' zeggen. Ik hoef geen medelijden, het zal wel goedkomen met mij.'
Valiezen
De carrière blijft om van te duizelen: negentien ploegen op veertien jaar tijd. Van Australië over Turkije en de Verenigde Staten en tegenwoordig bij Athinaikos in Griekenland. Julie Vanloo is een echte nomade. Toch is ze de vele reizen niet beu. 'Als ze me morgen uit New York bellen, I’ll be there', vertelt ze met de nodige branie. 'Maar wel voor een seizoenscontract, geen kort contract. Ik wil niet meer in valiezen leven. Ik wil gewoon basketten en me gelukkig voelen op het veld. Dat is het enige dat telt. Achteraf gezien had ik misschien wat meer stabiliteit gewild. Maar ik ben een globetrotter en da’s ook wel cool.'
Welk gigantisch zwaar verhaal draagt de familie Vanloo met zich mee? Hoe belangrijk waren Julies ouders voor het verloop van haar carrière? Bij welke basketbalclub speelde ze het liefst? Wie is haar prins op het witte paard? Hoe scoort ze op de gevreesde sportproeven waar ze absoluut niet naar uitkeek? Wie sleurde Julie uit de put toen voormalig bondscoach Philip Mestdagh haar niet meer selecteerde voor de Belgian Cats? En hoe ziet ze haar toekomst? Je ontdekt het allemaal in een heel openhartige aflevering van 'Het Huis'.
'Het Huis' met Julie Vanloo, dinsdag 17 november om 20.55 uur op VRT 1 en vanaf 6.00 uur op VRT MAX.












